Geweldig als een toneelstuk inspireert tot nadenken en dat deed voor mij de reizende dame ook omdat het niet te belerend of te nadrukkelijk was. Bravo WDT! . Nemen wij als toehoorders een boodschap mee naar huis? “Geld maakt niet gelukkig” zou voor mijn gevoel een te gemakkelijke en voorspelbare conclusie zijn. Denk aan een ongelukkige Musk met zijn 88o miljard $. Na haar bezoek zijn er alleen maar sneue verliezers en geen enkele persoon volhardde in het verzet tegen het keiharde en kille voorstel van Claire, ook al leek het even dat de rector, gesterkt door een borreltje, weerstand zou bieden. Claire was vernederd en bedonderd door Alfred en zon op wraak, onverminderd na 40 jaar. Die kreeg ze maar ik had niet de indruk dat ze gelukkig afreisde met haar zoveelste echtgenoot naar Capri. Kreeg eerder de indruk in de bosscene aan het eind dat ze best nog van Alfred hield. Maar ze was blijkbaar zo afgestompt door het leven dat ze daar niet meer aan kon toegeven? Vergeving als verlossende optie; de andere wang? Een les misschien: niet afgestompt raken? Schrijnend zoals burgemeester, politieagent en dominee alles gladjes recht praten wat toch echt krom was. Mooi ook hoe een abstract geldbedrag ineens concreet en erg aantrekkelijk wordt als het wordt vertaald in nieuwe gele schoenen, een typemachine of een nieuwe winkelinrichting, maar wordt je daar echt gelukkig van? Misschien toch wel want als je begint met niks? Prachtige voorstelling WDT!

De personages werden subliem neergezet. Geweldig dat hierbij, bij het uitvallen van één persoon, zo goed op ingespeeld kon worden. Mijn complimenten.
Het verhaal is van alle tijden, want geld en macht blijven overheersen in de wereld, waarbij wraak en misdaad zegevieren. Hoe anders zou het kunnen zijn als………..
Hoop houden op een vredige toekomst is, een Groot Vertrouwen blijven kweken.
Met vriendelijke groet, Janny van de Langemheen.