1. Wat een geweldige WDT voorstelling gisteravond van Tristan en Isolde! Chapeau! In het begin begreep ik er geen bal van. Wie is wie? En wat moet ik met die heen en weer flitsende woorden? (knap gedaan trouwens). Maar langzaam aan wordt het steeds duidelijker en aan het eind staat er een duidelijke boodschap. In mijn beleving: iedereen wordt in zijn of haar leven geconfronteerd met liefde, verlangen, plicht, hartstocht, verraad en noodlot, Er is geen standaardrecept, je moet daarin al struikelend je eigen weg vinden, maar het stuk stelt wel: de liefde overwint, ook al kost het je je leven. ‘Wie is wie’ doet er niet meer toe. Geniaal hoe daarom de rollen steeds wisselen. Mooi die ontwikkeling in het stuk, want hoe vaak is bij toneel de uitkomst al na enkele minuten duidelijk? Dat deze struikelende worsteling voor iedereen geldt wordt, bijvoorbeeld, toneelmatig prachtig vormgegeven als alle spelers in het wit verschijnen met allemaal een kroon op. Twee vernuftige choreografieën: de drinkbeker die vloeiend, en al dansend, zigzaggend over het toneel wordt doorgegeven (daar moet lang op geoefend zijn) en de twee geliefden die elkaar, onzichtbaar voor de buitenwereld, achter een wit kleed, ritmisch afstoten en aantrekken. Wit, de kleur van de overgave. Prachtig! En dan die grandioze mime aan het bed: dat die scene lang duurde had een functie. Iedereen in het publiek hield zijn adem in. Die scene zei meer dan duizend woorden. Kortom: ga dit zien!!

   Johan Bouma

Comments are closed.